Over St. Patrick's Day
Sint-Patricksdag op 17 maart is de feestdag van Sint-Patrick (ca. 385-461), de missiebisschop aan wie de kerstening van het Ierland van de vijfde eeuw wordt toegeschreven. De historische Patrick was een Romano-Britse jongen die in Ierland tot slaaf werd gemaakt, ontsnapte, tot priester werd gewijd en als missionaris terugkeerde; zijn Confessio is bewaard gebleven als een van de oudste autobiografische christelijke teksten van West-Europa. Sinds 1903 is de dag een officiële vrije dag in Ierland en hij is ook een vrije dag in Noord-Ierland, de Canadese provincie Newfoundland en Labrador en op het Caribische eiland Montserrat (waar Ierse contractarbeiders en Afrikaanse gevangenen de bevolking vormden). In de Ierse diaspora — vooral in de Verenigde Staten — is hij uitgegroeid tot een grote seculiere viering van de Ierse identiteit die de religieuze oorsprong vaak overschaduwt.
Groen domineert alles — kleding, accessoires, bier, gebak en zelfs de rivieren: Chicago kleurt elk jaar de Chicago River felgroen. Optochten vullen steden van Dublin en Belfast tot New York (de grootste ter wereld, sinds 1762), Boston, Chicago, Buenos Aires en Tokio. Pints Guinness, Ierse stoofpot, corned beef met kool, soda bread en Bailey's worden gegeten en gedronken. In Ierland combineert de dag de ochtendmis, de nationale optocht door O'Connell Street in Dublin, familiemaaltijden en muzieksessies in de pubs; de grootste stedelijke optochten trekken meer dan een half miljoen toeschouwers. Het traditionele symbool is het klavertje drie, de shamrock — Patrick zou het driebladige klaverblaadje hebben gebruikt om de Drie-eenheid uit te leggen. In Ierland, Noord-Ierland en Newfoundland waren de pubs en winkels van oudsher gesloten op de dag; in Ierland werd het verbod in 1961 opgeheven, maar de dag blijft de drukste van het jaar voor Ierse pubs wereldwijd.