St. Patrick's Day — co to za święto
Dzień Świętego Patryka, 17 marca, jest świętem św. Patryka (ok. 385-461), biskupa misjonarza, któremu przypisuje się sprowadzenie chrześcijaństwa do V-wiecznej Irlandii. Historyczny Patryk był rzymsko-brytyjskim chłopcem uprowadzonym w niewolę do Irlandii, który zdołał uciec, przyjął święcenia kapłańskie i powrócił jako misjonarz; jego Confessio zachowała się jako jeden z najstarszych autobiograficznych tekstów chrześcijańskich Europy Zachodniej. W 1903 r. dzień stał się oficjalnym świętem państwowym w Irlandii i jest też dniem wolnym w Irlandii Północnej, kanadyjskiej prowincji Nowa Fundlandia i Labrador oraz na karaibskiej wyspie Montserrat (której ludność ukształtowali irlandzcy słudzy kontraktowi i afrykańscy niewolnicy). W irlandzkiej diasporze — zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych — dzień ten urósł do wielkiego świeckiego święta irlandzkiej tożsamości, które często przyćmiewa swoje religijne pochodzenie.
Zieleń dominuje wszędzie — ubrania, dodatki, piwo, wypieki, a nawet same rzeki: Chicago co roku farbuje rzekę Chicago na jaskrawą zieleń. Parady wypełniają miasta od Dublina i Belfastu po Nowy Jork (największa na świecie, od 1762 r.), Boston, Chicago, Buenos Aires i Tokio. Pije się i je pinty Guinnessa, irlandzki gulasz, corned beef z kapustą, sodowy chleb i Bailey's. W Irlandii dzień łączy poranną mszę, ogólnokrajową paradę przez ulicę O'Connell w Dublinie, rodzinne posiłki i sesje muzyczne w pubach; największe parady miejskie ściągają ponad pół miliona widzów. Tradycyjnym symbolem jest shamrock — koniczyna trzylistna, której Patryk miał używać do tłumaczenia Trójcy Świętej. W Irlandii, Irlandii Północnej i na Nowej Fundlandii puby i sklepy były historycznie zamknięte w ten dzień; w Irlandii zakaz zniesiono w 1961 r., ale dzień nadal jest najgorętszy w roku dla irlandzkich pubów na całym świecie.